Voedingscentrum een naprater

Beeld: Seth Anderson

Media lopen ermee weg. 'Superfoods bestaan helemaal niet', aldus NOS. De Telegraaf nam het letterlijk over, terwijl het allemaal begon met Trouw: 'Vier voedingshypes en waarom die niet werken'. Het uitmelken door Voedingscentrum is begonnen, waarbij de essentie van superfood wordt vergeten. 

Superfood oftewel power foods zijn bijvoorbeeld gojibessen, chiazaadjes en moerbeibessen, maar ook bijvoorbeeld lijnzaad met veel omega-3, kokosolie of pompoen- en zonnepitten.

Gevaar
Ik was benieuwd naar de mening van Men's Health Editor Jan Peter Jansen en ondervroeg hem via Twitter. "Superfood heeft zijn naam tegen. Er is veel meer gezond voedsel", antwoordde Jansen. "Maar an sich dankt superfood zijn naam vanzelfsprekend aan de hoge concentratie waarden." 'Mensen slaan er in door' en dit kan een gevaar zijn, want enige variatie kan ontbreken, waarbij Voedingscentrum een punt heeft.

Geneeskracht
Daarbij krijgen power food producten geregeld geneeskrachtige eigenschappen toebedeeld, zoals een verminderde kans op kanker of hart- en vaatziekten. Ondanks dat veel bewezen eigenschappen te vinden zijn, zoals bij kokosolie, durft Jansen geen uitspraken te doen over eventuele bewezen werkingen van superfoods.

Powerpil
Voedingscentrum lijkt de hoge voedingswaarde daarentegen even te zijn vergeten. In plaats van de superfood te omarmen, wordt het afgedaan als hype, een marketingtool en bestempeld als duur. Prijzen die misschien in verhouding zijn door de hoge concentratie voedingstoffen. Laten we eerlijk zijn. Het is toch beter een vezelrijk product te kopen als aanvulling en hierin te variëren, dan bijvoorbeeld een multivitamine pil slikken?

Zeeman weet niet wat haute couture en ketenverantwoordelijkheid is

In Het Parool werd aandacht besteed aan de marketingstunt van Zeeman tijdens Amsterdam Fashion Week. Sommige uitspraken daarin stoorden mij ontzettend.

“Merken zijn lucht”, zegt het concern. Een duidelijk statement, want een merk is ook maar een merk en mode is tegenwoordig voor iedereen bereikbaar door goedkope productiemogelijkheden.

Maar bij dat laatste ligt nu juist het probleem. Met de redenering van ‘Mensen moeten mode niet zo serieus nemen. Het is niet alsof we met ons werk levens redden’ gaat Zeemanstyliste Beatrice Holly dan ook voorbij aan de ketenverantwoordelijkheid van onder andere Zeeman, maar ook van bijvoorbeeld H&M en C&A. Want de meeste ketens produceren in de lagelonenlanden, waar fabrieksarbeiders meestal worden onderbetaald en meer dan twaalf uur op een dag werken.

En wat betreft de persaandacht die het pr-bureau dacht te creëren door met grootse termen als haute couture en prêt-à-porter te strooien: dit zijn termen die tegenwoordig ook in Nederland worden onderwezen in fashion theory, termen die niet zomaar vrijelijk mogen worden gebruikt. De term haute couture gaat voor de Zeemancollecties in geen geval op, want dit beoordeelt de Chambre Syndicale in Parijs wel. De term haute couture betekent vakkundig, op maat en vaak handgemaakt. De enige toegelaten Nederlandse haute couture-ontwerper is Iris van Herpen, dankzij haar FW2011-collectie. Prêt-à-porter oftewel ready-to-wear zijn de eenvoudigere en betaalbaardere versies geïnspireerd op de haute couture-collecties.

De catwalkshow van Zeeman onder de merknaam Frank had geen haute couture of prêt-à-porter in zich. Dit bedrijf showde gewoon een opgeleukt massaproduct. En met het oog op de toekomst hoop ik echt dat zulke ketens tijdens de productiefase verantwoordelijkheid op zich nemen ten opzichte van mens en milieu.

Dit artikel is gepubliceerd in Parool op zaterdag 23 juli in de rubriek 'Het Laatste Woord' op p43.

Fotografie: teampeterstigter.com