Posts tonen met het label bewustzijn. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bewustzijn. Alle posts tonen

woensdag 21 november 2012

Journalistieke vrijheid houdt stichting Fairtrade Max Havelaar scherp

Helpen Eerlijke handel
De wereld stond op zijn kop. De stichting Max Havelaar, die staat voor eerlijke verloning, zou oneerlijke praktijken beoefenen in Afrika.

Voor degenen die het hebben gemist. Cacaoboeren aangesloten bij drie coöperaties zijn ontevreden over hun inkomsten en blijken niet goed geïnformeerd, onderzochten Afrikaanse journalisten. Eén van de plantages was van Max Havelaar de andere van UTZ Certified. De bijeenkomst van Fairtrade Gemeenten Nederland en stichting Max Havelaar zorgde voor enige opheldering over de kritische uiting van deze onderzoeksjournalisten over de coöperaties.

Minimumprijs
Een ding is zeker, de verloning aan de boeren(coöperaties) gaat in ieder geval gepaard met een minimumprijs voor de geleverde cacao. Zodra prijsschommelingen ontstaan in de markt, door speculanten of slechte oogsten, zijn de boeren gegarandeerd van een goede prijs over hun product. ,,Sinds 2010 stijgt deze berekende prijs, doordat de lasten stijgen. Deze minimumprijs wordt berekend aan de hand van de productiekosten en met behulp van de literatuur’’, aldus manager ontwikkelingswerk Fenny Eshuis van Max Havelaar.
Je kunt je natuurlijk nog wel afvragen of de hoogte van de prijs genoeg is voor een leefbaar loon voor de boeren én werknemers.

Premie
Hoe het ook zij, zodra de marktprijs hoger komt te liggen dan de minimumprijs, gaat een premie van kracht die de boer zou moet verdelen over de werknemers. Zie het als winst en winstdeling. Dit extra voordeel is bedoeld voor investeringen, waar de hele gemeenschap van hoort te profiteren, waardoor kinderen bijvoorbeeld naar school kunnen of waarvan een waterpomp aangelegd kan worden in het dorp.

Uit gesprek met Max Havelaar en de betreffende onderzoeksjournalisten uit Afrika moet nog blijken of de coöperaties de premie heeft verdeeld.

Fairtrade
Er waren nogal wat onduidelijkheden. Boeren bleken niet voldoende te weten over het keurmerk Fairtrade van Max Havelaar en dit certificaat zelfs niet te kennen. Ook viel in principe één van de drie cacaoplantages waarover geschreven is onder Max Havelaar. Twee vielen onder UTZ Certified. Dus waarom ligt UTZ niet onder vuur? Hun eisen schijnen zelfs minder streng te zijn.
Blijkt over het algemeen uit onderzoek en controles dat coöperaties de eisen van Fairtrade Max Havelaar niet doorvoeren, kunnen deze organisaties worden afgestoten. Niet dat de werknemers van de boeren hiermee geholpen zijn, maar het geeft in ieder geval aan dat er wel degelijk regelgeving is.

Journalistieke macht
Als journalist kan ik mij enige frustratie bij de Afrikaanse journalisten voorstellen. Juist omdat Afrika in veel opzichten zo armzalig is en vooral omdat de situatie volgens enkele boeren binnen de coöperaties niet goed lijkt, hoewel keurmerken gelden. En dat is jammer en om die reden respecteer ik de kritiek van deze journalisten, zodat de huidige problemen kunnen worden opgelost en toekomstige worden voorkomen, want wie weet, is de koffie ook wel niet zo zuiver.. Een mens kan niet kritisch genoeg zijn in deze wereld.

De Max Havelaar certificering, een investering voor diegenen die dit label voeren, garandeert een minimumprijs, premies bij hogere marktprijzen, het beschermen van de lokale omgeving, duurzaam management voor de boerderij en beschermt werknemersrechten volgens International Labour Organisation waarden. 

woensdag 7 november 2012

Het Stedelijk Museum spiegelt nietszeggendheid moderne tijd

Als de moderne schilderkunst in Het Stedelijk Museum Amsterdam, een reflectie is van de tijd, dan lijkt het erop dat de maatschappij daadwerkelijk zo simpel is, als zij zich gedraagt en gedroeg de afgelopen eeuw. In de ban van het consumentisme, zoals Andy Warhol symbolisch weergeeft in 1962 met honderd cans.
De leegheid in de werken. Het platte vlak beschilderd met slechts een paar streken of lijnen. Hoewel dit modernisme ook een grafische stijlperiode inluidt, spiegelt deze versimpeling naar mijn idee een nietszeggendheid binnen de maatschappelijke ontwikkeling. Bedrijven die zich na de oorlog richten op welvaart. Een tijd waarin overvloed heerst en consumeren een leegte tracht op te vullen. Is geld wel hetgeen dat zo gelukkig maakt?

Mondriaan, toonbeeld van het modernisme

,,Niet nadenken, meedoen. Niet nadenken, meedoen’’, zei Youp van ’t Hek mooi in een conference in de jaren negentig. Een vicieuze cirkel van werken, wonen, slapen en consumeren. Een constante van dag in, dag uit hetzelfde. Een herhaling alsof de mens een machine is, alsof hij of zij iedere seconde een dopje op de tandpasta draait. Geproduceerde producten moeten vermarkt. Een uitgelezen kans voor grafische industrie, maar een moment van bezinning is er amper bij.

 Larry Sultan (1946), Pictures from Home (1982-1992)

De fotografie in het museum voelt als een opluchting ten opzichte van de moderne schilderkunst. Een verlichting en een doorbraak in techniek die zuchten naar het digitale tijdperk. Nieuwe paden worden bewandeld. Meer gevoel en expressie lijken te worden verbeeld. De tijd lijkt, na even stil te hebben gestaan weer te bewegen. Maar voordat we een nieuw tijdperk laten inblazen, vraagt het leven niet om bezinning?

Andreas Gursky, Leipzig 1955

Het vernieuwde Stedelijk Museum Amsterdam opende met een begrotingstekort van vier miljoen op 22 september 2012.

Project HOPE uitgesproken toekomstmuziek

Begin september alweer, presenteerde modeontwerper Antoine Peters een serie foto’s en een korte film. Peters zijn werk werd bestempeld met: ‘op studenten niveau een serie foto’s neergehangen’. 

,,Oh, waarom niet een tussenfase laten zien. Een vormstudie?’’, reageer ik. ,,Antoine doet dat wel vaker hoor.’’ ,,Hij doet er al een tijdje over. Nu moet het toch echt met iets komen’’, zegt een niet nader te benoemen journalist. ,,Ik vind het wel van lef getuigen, op de een of andere manier’’, zeg ik. ,,Helemaal niet’’, krijg ik als reactie. ,,Als iemand zegt dat diegene het wil maken en wil gaan verkopen, dan moet hij dat ook doen.’’


De fantasiefiguur is overgoten met ruwe olie en in de olie zijn symbolen te ontdekken afkomstig uit verschillende religies en populaire cultuur. 

Ik vind het een uitgesproken reactie. De huidige mode gaat snel, te snel misschien wel. Ik merkte, dat ik tegen een denkwijze aanbotste, die volledig indruiste met de mijne. Antoine’s Project Hope paste naar mijn mening juist bij de ontwikkelingen van de maatschappij en de ontwikkelingen in de mode. Gericht op het feit dat er een verandering moet plaatsvinden, omtrent duurzaamheid. Allerlei vragen drongen zich aan me op, maar de persoon in kwestie, drong zich alweer in de massa.

Ik zou niet weten waarom iemand moet voldoen aan een opgelegd idee. In het geval van de mode betekent dit zes maanden vooruit financieren, minimaal .. afzetpunten en twee of meer catwalkshows per jaar. Hobbel je dus op je eigen tempo of ga je mee met de verwachtingen van de maatschappij? Om deze discussie ergens aan op te hangen: where slow fashion meets fast fashion.

Peters onderzoekt de relatie tussen kapitalisme, macht, geloof en natuur zonder een oordeel te vellen. Het doel is om verbanden te leggen en aan te zetten tot dialoog.

Danser: Alexe Jansen
Fotograaf: Marc Deurloo
Film: Oscar Verpoort

Project HOPE SS2013

dinsdag 25 oktober 2011

Een klein schrijven: 'De eigen kracht'

Een term, die voor enige opschudding zorgde toen premier Rutte deze uitdrukking gebruikte. Ik grinnikte ook genoegzaam toen ik las in Trouw, dat onze premier deze term verstond.

Ik verbaasde mij over de reacties die hieruit volgden en de twijfel die bestaat rond deze term. Je hebt als spiritueel ontwikkeld mens namelijk geen wetenschappelijk bewijs nodig, om te weten dat de eigen kracht bestaat. De eigen kracht is namelijk een fundament van waaruit ieder mens zou kunnen leven. Een van de methodes om de kern van je wezen te vinden is meditatie, al eeuwenlang onderschreven door veel oude, Oosterse meesters.

Toch wil ik te kennen geven, dat als je in je eigen kracht wilt komen, je een zelfbewuste houding moet aannemen: een houding waarbij het voelen en het denken worden geaccepteerd en losgelaten, waardoor rust ontstaat en de eigen kracht wordt gevonden.

Copyright © Yildiz Celie

vrijdag 17 september 2010

Fair Fashion initiatieven bundelen krachten

Verhalen vertellen is het nieuwe verbinden!

Storytelling* - het vertellen van verhalen - is de sleutel van de toekomst volgens Brandmission en Awearness Fair Fashion (AFF) tijdens de presentatie in de Hub in Amsterdam. Beide bedrijven streven één doel na: duurzame faire mode/ design voor iedereen. En niet alleen voor deze avond, maar van belang voor de toekomst en in belang van maatschappij en mens.

Lonneke Verbunt presenteerde haar nieuwe fair fashion winkelformule , Brandmission: “a store built on stories” en Jeannette Ooink en Wilma Mulder (AFF), communicatiespecialisten toonden een preview van hét aankomend fair fashion platform.

Aw(e)areness
Awearness verzamelt alle mogelijke fair fashion labels en nodige informatie, zoals keurmerken en certificeringen voor het nieuwe platform, met als doel de consument zo goed mogelijk te informeren. AFF toont aan hoezeer het van belang is dat bedrijven en de consument samen aw(e)areness worden.

“A store built on stories”
Lonneke Verbunt vertelt haar verhaal met de aankomende conceptstore. Het winkelconcept biedt mogelijkheden voor social investors, fair fashion merken en fair design. Samen met interieur ontwerper Sven van Buuren van Interior Issues verzorgt Brandmission voor elk label een zelfstandig en eerlijk podium.

Beiden bedrijven hebben hun lancering medio maart 2011 gepland. Meer informatie kun je vinden op Brandmission.nl en Awearness-fashion.nl

Dit artikel is op 15 september 2010 gepubliceerd op debeterewereld.nl

(ongepubliceerde content)
*Storytelling. Verhalen vertellen aan je omgeving. Hoe en waarom? De term storytelling kun je op drie manieren integreren: a) je vertelt jouw verhaal als bedrijf, b) je vertelt het verhaal achter jouw product en c) beide. Juist door transparantie te bieden als bedrijf, geef je het belang aan van duurzame materialen en eerlijke arbeidsomstandigheden.

dinsdag 5 januari 2010

Hip hop, het geweten en het geld (1)

Hip hop, skateboarding en vergelijkbare subculturen hebben een aura van contramine: onafhankelijk, vrij, rebels. De realiteit is anders. Tegenwoordig zijn creatieven binnen deze subculturen genoodzaakt zich te verbinden aan mondiale bedrijven. Uiteraard is er ook de keuze om voor sociale initiatieven te werken maar dat brengt nauwelijks geld in het laadje. Kortom: de creatieve hiphopper of skateboarder die een fatsoenlijk inkomen wil ontkomt amper aan samenwerking met een groot bedrijf. Het geld of het geweten…?

Hedendaagse samenwerkingsverbanden tussen subculturen en kapitalistische bedrijven zijn te herleiden naar de jaren 80. In deze periode stortten (de meeste bedrijven) zich op de naoorlogse generatie. Echter - deze besteedde aanzienlijk minder dan verwacht. Ergo - veel bedrijven concludeerden dat zij zich op de verkeerde doelgroep richtten.

Van Postwar-generations naar jongerencultuur
De markt verschoof in de jaren 90 daarom de aandacht naar jongerenculturen. Naomi Klein benadrukt in haar boek No Logo (2001): ‘Het was niet de tijd om Tide en Snuggle (zie beeld) aan huisvrouwen te verkopen – het moment was aangebroken om overal ter wereld de teenagers en hun volwassen imitators te bestoken met MTV, Nike, Hilfiger, Microsoft, Netscape en Wired Magazine ’.

Dior en de brandstrech
Het vercommercialiseren van uniciteit is historisch bezien nog veel ouder. Al in de jaren 20 waren bekende modeontwerpers als Dior en Cardin genoodzaakt hun collecties uit te breiden met een zelf opgezet ‘licensing systeem’ (nu: ‘brand-stretching’).
Binnen brand-stretching en licensing worden collecties uitgebreid met massaproducten. Met de opbrengsten worden de Haute Couture en Prêt-à-Porter-collecties bekostigd. Binnen licensing verkoopt men veelal ook de naam van de ontwerper aan externe bedrijven die daarvoor een winstmarge ontvangt. Ook nu zijn daar voorbeelden van als de Unicum-fiets van Frans Molenaar voor Gazelle.

De boodschap van Hip Hop
De hiphop-cultuur, in de jaren 80 ontstaan als communicatiemiddel voor onvrede over de maatschappij, is signalerend en – soms – activistisch. De stroming wordt in 2006 helder omschreven door de theoreticus Christopher James Wheeler: ‘Hip Hop wordt gebruikt om een vorm van uitdrukking te beschrijven die zowel vele vormen van symbolische vertegenwoordiging en stedelijke levensstijl omvat – via rap, breakdance, street art, et cetera – als het zoeken van een toevlucht binnen een maatschappij die schijnbaar de kwesties en de geloven van deze minderheidsgroep negeert’.

What’s the colour of money?
Wheelers omschrijving is duidelijk. Idem het feit dat samenwerking tussen subculturen en kapitalistische bedrijven (vaak) noodzakelijk is. Dan rijst de vraag: hoe kunnen subculturen als hip hop en skateboarding zo’n samenwerking aangaan met kapitalistische bedrijven zonder daarbij de eigen waarden te verliezen? Een ontwerper buiten deze scenes kan zichzelf natuurlijk dezelfde vraag stellen maar heeft niet per se dezelfde dwingende principiële achtergrond.

Het gedwongen huwelijk
Ter illustratie een aantal praktijkvoorbeelden. In eerste instantie werd Nike Inc., niet erg serieus genomen, toen zij in 2002 Nike Skateboarding oprichtte. Het duurde vijf jaar voordat er succes behaald werd. Critici van Adbuster magazine menen dat dit met name gelukt is door de manupulatie van de inkoopprijzen. Mogelijk maar door de verkoop van onder andere de Nike Skateboarding–schoenenlijnen lukt het de winkel Patta (alias: shoe/kicks) wel een eigen label op te zetten. Ook de samenwerking met Heineken en diverse ontwerpers kan vruchtbaar zijn; zoals met streetstyle ontwerper Daryl van Wouw die hierdoor shows en collecties kan bekostigen. Of tassenfabrikant Eastpak met modeontwerper Raf Simons. Zo blijkt maar weer dat het mes aan twee kanten kan snijden.

Vraagtekens
Deze successen ten spijt is het toch zaak voor de streetstyler om alert te zijn: kapitalistische bedrijven hebben ook een geloof: winst. Daaraan worden binnen de corporate world andere principes ondergeschikt gemaakt. Voor de hiphopper die de samenwerking aangaat gaan daarom weer nieuwe vragen spelen als: Welke waarden wil ik per se behouden? En: Hoe bewaak ik mijn basiswaarden binnen de commerciële samenwerking? Complexe vragen die een antwoord verdienen in deel 2 van Hip Hop, het geweten en geld.

Dit bericht is eerder gepubliceerd op Stylink.nl