woensdag 7 november 2012

Het Stedelijk Museum spiegelt nietszeggendheid moderne tijd

Als de moderne schilderkunst in Het Stedelijk Museum Amsterdam, een reflectie is van de tijd, dan lijkt het erop dat de maatschappij daadwerkelijk zo simpel is, als zij zich gedraagt en gedroeg de afgelopen eeuw. In de ban van het consumentisme, zoals Andy Warhol symbolisch weergeeft in 1962 met honderd cans.
De leegheid in de werken. Het platte vlak beschilderd met slechts een paar streken of lijnen. Hoewel dit modernisme ook een grafische stijlperiode inluidt, spiegelt deze versimpeling naar mijn idee een nietszeggendheid binnen de maatschappelijke ontwikkeling. Bedrijven die zich na de oorlog richten op welvaart. Een tijd waarin overvloed heerst en consumeren een leegte tracht op te vullen. Is geld wel hetgeen dat zo gelukkig maakt?

Mondriaan, toonbeeld van het modernisme

,,Niet nadenken, meedoen. Niet nadenken, meedoen’’, zei Youp van ’t Hek mooi in een conference in de jaren negentig. Een vicieuze cirkel van werken, wonen, slapen en consumeren. Een constante van dag in, dag uit hetzelfde. Een herhaling alsof de mens een machine is, alsof hij of zij iedere seconde een dopje op de tandpasta draait. Geproduceerde producten moeten vermarkt. Een uitgelezen kans voor grafische industrie, maar een moment van bezinning is er amper bij.

 Larry Sultan (1946), Pictures from Home (1982-1992)

De fotografie in het museum voelt als een opluchting ten opzichte van de moderne schilderkunst. Een verlichting en een doorbraak in techniek die zuchten naar het digitale tijdperk. Nieuwe paden worden bewandeld. Meer gevoel en expressie lijken te worden verbeeld. De tijd lijkt, na even stil te hebben gestaan weer te bewegen. Maar voordat we een nieuw tijdperk laten inblazen, vraagt het leven niet om bezinning?

Andreas Gursky, Leipzig 1955

Het vernieuwde Stedelijk Museum Amsterdam opende met een begrotingstekort van vier miljoen op 22 september 2012.

Project HOPE uitgesproken toekomstmuziek

Begin september alweer, presenteerde modeontwerper Antoine Peters een serie foto’s en een korte film. Peters zijn werk werd bestempeld met: ‘op studenten niveau een serie foto’s neergehangen’. 

,,Oh, waarom niet een tussenfase laten zien. Een vormstudie?’’, reageer ik. ,,Antoine doet dat wel vaker hoor.’’ ,,Hij doet er al een tijdje over. Nu moet het toch echt met iets komen’’, zegt een niet nader te benoemen journalist. ,,Ik vind het wel van lef getuigen, op de een of andere manier’’, zeg ik. ,,Helemaal niet’’, krijg ik als reactie. ,,Als iemand zegt dat diegene het wil maken en wil gaan verkopen, dan moet hij dat ook doen.’’


De fantasiefiguur is overgoten met ruwe olie en in de olie zijn symbolen te ontdekken afkomstig uit verschillende religies en populaire cultuur. 

Ik vind het een uitgesproken reactie. De huidige mode gaat snel, te snel misschien wel. Ik merkte, dat ik tegen een denkwijze aanbotste, die volledig indruiste met de mijne. Antoine’s Project Hope paste naar mijn mening juist bij de ontwikkelingen van de maatschappij en de ontwikkelingen in de mode. Gericht op het feit dat er een verandering moet plaatsvinden, omtrent duurzaamheid. Allerlei vragen drongen zich aan me op, maar de persoon in kwestie, drong zich alweer in de massa.

Ik zou niet weten waarom iemand moet voldoen aan een opgelegd idee. In het geval van de mode betekent dit zes maanden vooruit financieren, minimaal .. afzetpunten en twee of meer catwalkshows per jaar. Hobbel je dus op je eigen tempo of ga je mee met de verwachtingen van de maatschappij? Om deze discussie ergens aan op te hangen: where slow fashion meets fast fashion.

Peters onderzoekt de relatie tussen kapitalisme, macht, geloof en natuur zonder een oordeel te vellen. Het doel is om verbanden te leggen en aan te zetten tot dialoog.

Danser: Alexe Jansen
Fotograaf: Marc Deurloo
Film: Oscar Verpoort

Project HOPE SS2013

dinsdag 23 oktober 2012

The Eye has to Travel over Diana Vreeland sterke personificatie

Zondag 21 oktober bekeek ik met select publiek de voorvertoning van The Eye has to Travel in Cinema Oostereiland. ‘Devine’, om de strekking, de geest en de sfeer van de documentaire over de typerende redacteur Diana Vreeland (1903-1989) in haar eigen woorden te betitelen. 

Vreeland was niet alleen het succes achter Harper’s Bazaar en Amerikaanse Vogue. Nee, ze is juist grondlegger voor het 'format' van de modetijdschriften. Vreeland is een rolmodel. Ze besefte, doordat ze in haar jeugd door haar moeder werd weggezet als lelijk eendje; wil je ergens komen, moet je opvallen. Oftewel: ‘The life you want, you make it yourself’ en zoals ze tegen haar kinderen zei: ‘Be the worst or the best, but don’t be in the middle’.



De documentairemaker leidt de kijker door alle meegemaakte 'stijlperiodes' van Vreeland. De jaren 10, 20, 30, .. tot de jaren 70. Haar weergaloze inspiratie weerklinkt in iedere glossy op de plank bij de boekhandel en is terug te zien in de typerende stijl van haar interieur. Ze bekroont haar werk door van Metropolitan Museum of Art’s Costume Institute een succes te maken nadat bezoekers uitbleven. Het vergankelijke van de mode spiegelt ze hier aan het publiek.

De documentaire is niet alleen voor de modekenner een must see. De verfilming is voor elke liefhebber van maatschappij, kunst en cultuur een fraaie vertoning en beleving. 'Outstanding'!

De eerste twee weken van november 2012 is de verfilming over het werk en leven van Vreeland te zien in de Hoornse bioscoop.

dinsdag 16 oktober 2012

Voedselschaarste vs verloren voedsel

In 2013 wordt een voedselcrisis voorspeld, door slechte of mislukte oogsten van mais en soja, schreef Agripress.be op 19 juli 2012 en Volkskrant.nl op 14 oktober 2012.

Een voedselcrisis wereldwijd en dat terwijl meer dan 40% van het voedsel verloren gaat tussen ploeg en bord, zo vermeldt Taste the Waste.  Is van crisis of schaarste wel sprake?

Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.

Taste the Waste, zaterdag 16 oktober 2012

Stel dat het deel, wat overblijft in de supermarkt, op tijd wordt overgevlogen naar derde wereldlanden of ingecalculeerd, genoeg geconserveerd in de fabriek en wordt geleverd aan mensen in hongersnoodgebieden. Dan is een groot deel van de voedselschaarste spontaan opgelost.

Ik pleit voor een andere verdeling in de industrie zonder verspilling. Youth Food Movement houdt zich hiermee bezig. Sluit je aan, of laat je informeren.