Basiszorg voor economische groei

De drempel om tot zorg over te gaan bij lichamelijke en psychische ongemakken wordt steeds hoger. doordat er gesneden wordt in het basispakket en het eigen risico telkens wordt verhoogd, terwijl voor een economische groei een gezonde burger nodig is.

Een fulltime werkende burger levert ongeveer een vierde van zijn week aan arbeid in. Gezonde druk is goed, toch heeft werken automatisch invloed op de gezondheid, omdat het geestelijke en fysieke arbeid kost. Werken, en niet alleen in tijden van stress brengt automatisch lichamelijke en psychische druk mee, die zich zou kunnen vastzetten in het lichaam.

Doordat de kosten omhoog gaan, is de drempel hoger om tot zorg over te gaan. De psychologische zorg (behalve een klein deel bij GGZ) en de fysiotherapeutische zorg zitten niet eens in het basispakket, terwijl het voor de werkende mens de belangrijkste zorg is. Een basisverzekering en het eigen risico zijn verplicht, maar dan mag je hier toch ook iets voor terugverwachten? Daarentegen verhogen zorgverzekeraars de premies en het eigen risico én de vergoedingen uit de zorgpakketten worden steeds kleiner.

En dit terwijl juist de basiszorg van belang is, als de overheid wil dat de burger gezond blijft. Goede zorg draagt bij aan de economie. Zorg schept ruimte om fysieke en psychische spanning te verminderen ofwel te genezen, waardoor de mens weerbaarder wordt en spanning beter kan verdragen. Het ziekteverzuim (en allicht de werkeloosheid) neemt vanzelfsprekend op termijn af.

Copyright © Yildiz Celie

Een klein schrijven: 'De eigen kracht'

Een term, die voor enige opschudding zorgde toen premier Rutte deze uitdrukking gebruikte. Ik grinnikte ook genoegzaam toen ik las in Trouw, dat onze premier deze term verstond.

Ik verbaasde mij over de reacties die hieruit volgden en de twijfel die bestaat rond deze term. Je hebt als spiritueel ontwikkeld mens namelijk geen wetenschappelijk bewijs nodig, om te weten dat de eigen kracht bestaat. De eigen kracht is namelijk een fundament van waaruit ieder mens zou kunnen leven. Een van de methodes om de kern van je wezen te vinden is meditatie, al eeuwenlang onderschreven door veel oude, Oosterse meesters.

Toch wil ik te kennen geven, dat als je in je eigen kracht wilt komen, je een zelfbewuste houding moet aannemen: een houding waarbij het voelen en het denken worden geaccepteerd en losgelaten, waardoor rust ontstaat en de eigen kracht wordt gevonden.

Copyright © Yildiz Celie

Een klein manifest: bedonderen

Als journalist duurzaamheid en mode streef ik een ideaalbeeld na. Dit beeld gaat over geloof in nieuwe waarden en een nieuw moraal, omdat ik vind dat de huidige maatschappij een redelijk moraal en evenwicht tussen ‘people, planet en profit’ mist.

Terwijl de naoorlogse generaties genoegdoening vonden in werken en consumeren, doorzagen de hippy- en punkgeneraties de problemen van een kapitalistische maatschappij. En inderdaad, gaandeweg eist een overvloed aan kleding- en voedselproducties zijn tol van mens en milieu. Maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO) staat mede hierdoor hoog op de vele agenda’s. Toch lijkt MVO als stroop, die aankleeft bij bedrijven.

Een handjevol bedrijven buit niet alleen producenten in ontwikkelingslanden uit, ook laat het op grote schaal milieuonvriendelijk produceren. En laat de consument zich bedonderen. De industrie misleidt om verkoop te bevorderen. Zij levert producten van een slechte kwaliteit, zoals voedsel met weinig voedingswaarde en veel toevoegingen met schadelijke effecten. Is het niet vreemd dat kinderen na het eten van snoep hyperactief zijn of futloos na een zak chips? Zelfs een grote groep specialisten ziet een verband tussen ongezonde Westerse voeding en kanker.

Stoutweg winst genereren, past niet meer in de huidige maatschappij. Het wordt tijd dat bedrijven MVO goedweg als een ronkende motor voor de toekomst zien en streven naar een gezonde maatschappij voor hun eigen kinderen en de generaties na hen.

Copyright © Yildiz Celie

Zeeman weet niet wat haute couture en ketenverantwoordelijkheid is

In Het Parool werd aandacht besteed aan de marketingstunt van Zeeman tijdens Amsterdam Fashion Week. Sommige uitspraken daarin stoorden mij ontzettend.

“Merken zijn lucht”, zegt het concern. Een duidelijk statement, want een merk is ook maar een merk en mode is tegenwoordig voor iedereen bereikbaar door goedkope productiemogelijkheden.

Maar bij dat laatste ligt nu juist het probleem. Met de redenering van ‘Mensen moeten mode niet zo serieus nemen. Het is niet alsof we met ons werk levens redden’ gaat Zeemanstyliste Beatrice Holly dan ook voorbij aan de ketenverantwoordelijkheid van onder andere Zeeman, maar ook van bijvoorbeeld H&M en C&A. Want de meeste ketens produceren in de lagelonenlanden, waar fabrieksarbeiders meestal worden onderbetaald en meer dan twaalf uur op een dag werken.

En wat betreft de persaandacht die het pr-bureau dacht te creëren door met grootse termen als haute couture en prêt-à-porter te strooien: dit zijn termen die tegenwoordig ook in Nederland worden onderwezen in fashion theory, termen die niet zomaar vrijelijk mogen worden gebruikt. De term haute couture gaat voor de Zeemancollecties in geen geval op, want dit beoordeelt de Chambre Syndicale in Parijs wel. De term haute couture betekent vakkundig, op maat en vaak handgemaakt. De enige toegelaten Nederlandse haute couture-ontwerper is Iris van Herpen, dankzij haar FW2011-collectie. Prêt-à-porter oftewel ready-to-wear zijn de eenvoudigere en betaalbaardere versies geïnspireerd op de haute couture-collecties.

De catwalkshow van Zeeman onder de merknaam Frank had geen haute couture of prêt-à-porter in zich. Dit bedrijf showde gewoon een opgeleukt massaproduct. En met het oog op de toekomst hoop ik echt dat zulke ketens tijdens de productiefase verantwoordelijkheid op zich nemen ten opzichte van mens en milieu.

Dit artikel is gepubliceerd in Parool op zaterdag 23 juli in de rubriek 'Het Laatste Woord' op p43.

Fotografie: teampeterstigter.com